Արդեն 10 տարի է ոտքերս չեն ցավում. Սա հրաշք է

Ես 50 տարեկան եմ!Այս հեշտ և արդյունավետ բաղադրատոմսը ուզում եմ առաջարկել բոլոր նրանց,ովքեր ոտքերում ցավեր ունեն!

10 տարի առաջ ինձ սկսեցին անհանգստացվենլ ոտքերում ցավերս:Ես դիմեցի մասնագետի օգնությանը,սակայն նրա նշանակած բուժումնը առանձնապես չլավացրեց իմ վիճակը:

 
 

Անտանելի ցավ էր,անգամ չէի կարողանում կանգնել,իսկ գիշերները՝քնել:Ընկերուհիս,տեսնելով տանջանքներս,խորհուրդ տվեց ոտքերիս ամեն սառը ջուր լցնել:Դրանից հետո մոտ 5-10 րոպեով ցավը դադարում էր:

Այդ ժամանակ ես աշխատում էի ծերանոցում:Այնտեղ մի պապիկ կար,ով ինձ մի միջոց խորհուրդ տվեց:

 
 

Նա խորհուրդ տվեց ոտքերս երեկոյան դնել սովորական կաթի շիճուկի մեջ:

Ես երեկոյան տաքացրի շիչուկը այնքա,որ տանելի լինի,ոտքերս դրեցի մեջը և պահեցի այնքան,մինչև հովանա:

Հետո հագա գուլպաներս ու քնեցի:Չեք հավատա,բայց առաջին անգամ ես առանց ցավերի քնեցի:

Կրկնեցի այս գործընթացը ևս 3 անգամ և լիովին մոռացա ոտքերիս ցավերի մասին:

Կաթի շիճուկ՝ յուրահատուկ միջոց

Այն պարունակում է կաթի բոլոր օգտակար հատկությունները,սակայն ալերգիկ չէ:Այս միջոցը 100%-ով դիետիկ է,շատ օգտակար է տարիքով կանանց համար:

1-2լ. կաթը տաքացնել գոլորշու վրա:Տաքացնել այնքան ժամանակ,մինչև շիճուկն առանձնանա:Այս գործընթացը կազմում է մոտ 1-2 ժամ:Առանձնացնել ստացված կաթնաշոռը և շիճուկը,այժմ կարելի է ուտել:

Այս միջոցը պետք է օգտագործել առանց շաքարի հավ

Աղբյուր

 

Within months of his return to India in 1912, Nehru attended an annual session of the Indian National Congress in Patna.[19] Congress in 1912 was the party of moderates and elites,[19] and he was disconcerted by what he saw as «very much an English-knowing upper-class affair».[20] Nehru harboured doubts regarding the effectiveness of Congress but agreed to work for the party in support of the Indian civil rights movement led by Mahatma Gandhi in South Africa,[21] collecting funds for the movement in 1913.[19] Later, he campaigned against indentured labour and other such discrimination faced by Indians in the British colonies.[22]

World War I
When World War I broke out, sympathy in India was divided. Although educated Indians «by and large took a vicarious pleasure» in seeing the British rulers humbled, the ruling upper classes sided with the Allies. Nehru confessed that he viewed the war with mixed feelings. Frank Moraes wrote: «If [Nehru’s] sympathy was with any country it was with France, whose culture he greatly admired.»[23] During the war, Nehru volunteered for the St John Ambulance and worked as one of the provincial secretaries of the organisation in Allahabad.[19] He also spoke out against the censorship acts passed by the British government in India.[24]

Nehru in 1919 with wife Kamala and daughter Indira
Nehru emerged from the war years as a leader whose political views were considered radical. Although the political discourse had been dominated at this time by Gopal Krishna Gokhale,[21] a moderate who said that it was «madness to think of independence»,[19] Nehru had spoken «openly of the politics of non-cooperation, of the need of resigning from honorary positions under the government and of not continuing the futile politics of representation».[25] He ridiculed the Indian Civil Service for its support of British policies. He noted that someone had once defined the Indian Civil Service, «with which we are unfortunately still afflicted in this country, as neither Indian, nor civil, nor a service».[26] Motilal Nehru, a prominent moderate leader, acknowledged the limits of constitutional agitation, but counselled his son that there was no other «practical alternative» to it. Nehru, however, was not satisfied with the pace of the national movement. He became involved with aggressive nationalists leaders who were demanding Home Rule for Indians.[27]

The influence of the moderates on Congress politics began to wane after Gokhale died in 1915.[19] Anti-moderate leaders such as Annie Beasant and Bal Gangadhar Tilak took the opportunity to call for a national movement for Home Rule. But, in 1915, the proposal was rejected because of the reluctance of the moderates to commit to such a radical course of action. Besant nevertheless formed a league for advocating Home Rule in 1916; and Tilak, on his release from a prison term, had in April 1916 formed his own league.[19] Nehru joined both leagues but worked especially for the former.[28] He remarked later: «[Besant] had a very powerful influence on me in my childhood… even later when I entered political life her influence continued.»[28] Another development which brought about a radical change in Indian politics was the espousal of Hindu-Muslim unity with the Lucknow Pact at the annual meeting of the Congress in December 1916. The pact had been initiated earlier in the year at Allahabad at a meeting of the All India Congress Committee which was held at the Nehru residence at Anand Bhawan. Nehru welcomed and encouraged the rapprochement between the two Indian communities.[28]

Be the first to comment on "Արդեն 10 տարի է ոտքերս չեն ցավում. Սա հրաշք է"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


CLOSE