ՎԵՐՋԱՊԵՍ, անսպասելի լուր, Պուտինը ստորագրեց, այսուհետ ՀՀ քաղաքացիները…

Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը երեկ ստորագրել է միգրացիոն քաղաքականության նոր հայեցակարգ եւ հայտարարել, որ դյուրացվելու է Ռուսաստանի քաղաքացիություն ստանալը «համերկրացիների» համար, նրանց համար, ովքեր «ռուսական աշխարհի» մաս են կազմում եւ ապրում են ԱՊՀ երկրներում։Փորձագետները համարում են, որ այս նոր քաղաքականությունն ուղղված է նախեւառաջ Ուկրաինայի եւ Բելառուսի քաղաքացիներին, սակայն իրականում նոր կանոններից, որոնք դեռ այնքան էլ հստակ չեն, առաջին հերթին կօգտվեն Կենտրոնական Ասիայի երկրների քաղաքացիները, որոնց մի ստվար զանգված աշխատում է Ռուսաստանում։

Պուտինի խոսքով՝ Ռուսաստանի իշխանությունների միգրացիոն նոր քաղաքականությունը թույլ կտա դյուրացնել կանոնները Ռուսաստանում ապրել եւ աշխատել ցանկացող քաղաքացիների համար։

«Աշխարհում ստեղծվել է բարդ իրավիճակ, երբ օրեցօր աճում է ատելությունը Ռուսաստանի եւ ռուսաց լեզվի նկատմամբ հատկապես Ուկրաինայում եւ մերձբալթյան երկրներում»,- երեկ հայտարարել է Ռուսաստանի նախագահը։

Ռուսաստանը, հիշեցնենք, արդեն 12 տարի է հետխորհրդային տարածքում, այդ թվում՝ նաեւ Հայաստանում անցկացնում է «Համերկրացիներ» ծրագիրը, որի շրջանակում Ռուսաստանի քաղաքացիություն է ստացել շուրջ 800 հազար մարդ։

Պաշտոնական տվյալներով՝ Ռուսաստանում բնակություն հաստատել ցանկացողների թիվն աճում է։ 2017 թվականին Ռուսաստանի ներքին գործերի նախարարության Միգրացիոն դաշնային ծառայության տվյալներով՝ Ռուսաստանի քաղաքացիություն է ստացել 257 հազար 648 մարդ, նրանցից 85 հազարից ավելին Ուկրաինայի, 40 հազարից ավելին՝ Ղազախստանի քաղաքացիներ են։ Այս տարի Ռուսաստանի քաղաքացիություն է ստացել 25 հազար 144 հայաստանցի։

Հիշեցնենք՝ Ռուսաստանի քաղաքացիություն ստանալու համար պետք է հրաժարվել այլ երկրի քաղաքացիությունից, սա պարտադիր պայման է։

Նույն աղբյուրի համաձայն, անցած տարի եւս 13 հազար 320 հայաստանցի ստացել է Ռուսաստանում մշտական բնակության թույլտվություն, իսկ 600 հազարից ավելի հայաստանցի անցած տարի ժամանակավորապես գրանցված է եղել Ռուսաստանում։

Աղբյուր

 

 

An exception was the 10-year period of Al-Mu’tadid’s rule. He brought parts of Egypt, Syria, and Khorasan back into the Abbasid’s control. Especially after the «Anarchy at Samarra», the Abbasid central government was weakened and centrifugal tendencies became more prominent in the Caliphate’s provinces. By the early 10th century, the Abbasids almost lost control of Iraq to various amirs, and the caliph al-Radi was forced to acknowledge their power by creating the position of «Prince of Princes» (amir al-umara).[35]

Al-Mustakfi had a short reign from 944–946, and it was during this period that the Persian faction known as the Buyids from Daylam swept into power and assumed control over the bureaucracy in Baghdad. According to the history of Miskawayh, they began distributing iqtas (fiefs in the form of tax farms) to their supporters. This period of localized secular control was to last nearly 100 years.[3] The loss of Abbasid power to the Buyids would shift as the Seljuks would take over from the Persians.[35]

At the end of the eighth century the Abbasids found they could no longer keep a huge polity larger than that of Rome together from Baghdad. In 793 the Zaydi-Shia dynasty of Idrisids set up a state from Fez in Morocco, while a family of governors under the Abbasids became increasingly independent until they founded the Aghlabid Emirate from the 830s. Al-Mu’tasim started the downward slide by utilizing non-Muslim mercenaries in his personal army. Also during this period officers started assassinating superiors with whom they disagreed, in particular the caliphs.[3]

By the 870s Egypt became autonomous under Ahmad ibn Tulun. In the East as well, governors decreased their ties to the center. The Saffarids of Herat and the Samanids of Bukhara had broken away from the 870s, cultivating a much more Persianate culture and statecraft. By this time only the central lands of Mesopotamia were under direct Abbasid control, with Palestine and the Hijaz often managed by the Tulunids. Byzantium, for its part, had begun to push Arab Muslims farther east in Anatolia.

By the 920s, the situation had changed further, as North Africa was lost to the Abbasids. A Shia sect only recognizing the first five Imams and tracing its roots to Muhammad’s daughter Fatima took control of Idrisid and then Aghlabid domains.[35] Called the Fatimid dynasty, they had advanced to Egypt in 969, establishing their capital near Fustat in Cairo, which they built as a bastion of Shia learning and politics. By 1000 they had become the chief political and ideological challenge to Sunni Islam in the form of the Abbasids. By this time the latter state had fragmented into several governorships that, while recognizing caliphal authority from Baghdad, did mostly as they wanted, fighting with each other. The Caliph himself was under ‘protection’ of the Buyid Emirs who possessed all of Iraq and western Iran, and were quietly Shia in their sympathies.

Be the first to comment on "ՎԵՐՋԱՊԵՍ, անսպասելի լուր, Պուտինը ստորագրեց, այսուհետ ՀՀ քաղաքացիները…"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*


CLOSE