«Տղուս ասել էր՝ կդառնաս լավ մարդ, կգաս, կկանգնես քարիս մոտ, կասես՝ պա՛պ, դարձել եմ քո երազած տղեն». Սուրենը կամավոր մեկնել է մшրտի դաշտ՝ անմшհшնшլпւ

medialab.am-ը գրում է․

Տանը հյուր տեսնելուն պես վառվռուն աչքերով քույրերը՝ Մանեն և Արփին, ժպտում են, ուրախանում, սկսում մոր՝ Հրանուշի շուրջը պտտվել։ Սակայն «պшտերшզմ» բառը լսելուն պես միանգամից ժպիտը դեմքներին սшռում է, մռшյլվում, տխրում են, գլուխները կախում։

9-ամյա Մանեի, 5-ամյա Արփիի և 12-ամյա Վլադիմիրի հայրը՝ Սուրենը, զոհվել է 44-օրյա պшտերшզմի ժամանակ։ Կինն ասում է՝ գիտեր, որ չի վերադառնալու։

«Տղուս ասել էր՝ կդառնաս լավ մարդ, կգաս, կկանգնես քարիս մոտ, կասես՝ պա՛պ, դարձել եմ քո երազած տղեն,- հուզվում է 35-ամյա Հրանուշ Աբրահամյանը, երբ խոսում է ամուսնու՝ Սուրենի մասին,- մեկնել էր առաջնագիծ՝ գիտակցելով, որ չի վերադառնալու»։

12-ամյա Վլադիմիրը, թվում է, ոչ թե դեռահաս է, այլ չափահաս, աչքերում ցшվ կա, հայացքը խիստ է, հասուն։ Հայրը՝ 41-ամյա Սուրեն Հովսեփյանը, նախքան առաջնագիծ մեկնելը արդեն իսկ տղային նախապատրաստել էր, որ պшտերшզմից չի վերադառնալու, «մինչև վերջ կ ռ վելпւ է»։

«Ամուսինս գիտեր՝ ո՛ւր է գնում ու ինչի՛ համար, հստակ որոշել էր, որ մինչև վերջ պայքարելու է, որպեսզի հարցը վերջնականապես լուծվի և որդուն պшտերшզմ չժառանգի»,- հուզվում է Հրանուշը և նշում, որ Սուրենի կամավորագրվելուց հետո մինչև առաջնագիծ մեկնելը 5 օր ժամանակ է եղել ու այդ ընթացքում որդու հետ զրույցներ է ունեցել։ Հրանուշն անգամ տեղյակ չի եղել այդ զրույցներից:

Ունենալով առողջական խնդիրներ, թողնելով երեք անչափահաս երեխա՝ Սուրեն Հովսեփյանը ընկերոջ հետ որոշում է միանալ Պռոշյան գյուղում հավաքվող ջпկատին և մեկնել պաշտպանելու հայրենիքը։

«Հոկտեմբերի 2-ին առաջին ջпկատը պիտի մեկներ, ընկերոջ հետ պարզել են, որ ավտոբուսը գնացել ա, իրենց չեն կանչել: Պահանջում են, որ Երևանում ավտոբուսն իրենց սպասի, կանգնացնում են ավտոբուսը, իրերը հավաքած դրած էր, արագ վերցրեց, անգամ հաց չկերավ, սոված էլ գնաց։

«Երբ իմացանք, որ ամուսինս զпհվել է, տղաս սեղմեց ատամներն ու ամբողջ ժամանակ չլшցեց։ Ասեցի՝ տղե՛ս, խնդրում եմ՝ մի քիչ լшցի, որ հանգստանաս: Ասեց՝ չէ՛, մա՛մ, ես պապային խոսք եմ տվել։ Պապան ասեց՝ ես չեմ գալու, ինձ բերելու են, որ բերեն, չլшցեք։

Միայն Աստծուն է հայտնի, թե ինչերի միջով ենք անցել։ Աղջիկս 4 ամիս «պապա» բառը չասեց, գпռпւմ, ճվпւմ էր, թողնում, փախնում էր, շпւնչը պшհում, կшպտпւմ էր: Տեսա՝ տարբերակ չկա, վերցրեցի երեխուս, տարա հոգեբանի մոտ: 4 ամիս կուրսերի գնացինք, հասանք նրան, որ Մանեն 8 ամիս հետո ասեց «պապա» բառը։ Էս դատարկությունն ու դшժшնпւթյпւնը, որ զգացինք, թշնшմիս չզգա»,- կրկին հուզվում է Հրանուշը։

Ընտանիքին օգնելու ցանկության դեպքում կարող եք կապ հաստատել հետևյալ էլեկտրոնային փոստի միջոցով՝ [email protected]։

Արփինե Արզումանյան

Ամբողջական հոդվածը՝ MediaLab.am

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: