Մինչ բենզին էին լցնում մեքենաս, մտա խանութ, որ սուրճ վերցնեմ… պատահաբար տեսա մի խեղճ տատիկի…

Երեկ բենզալցակայանի մոտ մի տատիկի տեսա, ով կանգնած էր խանութում և կարկանդակ էր ուտում, սակայն միևնույն ժամանակ շարունակում էր նայել թխվածքներով սառնարանին: Ես հարցրեցի, թե որ թխվածքն է ամենահամեղը, իսկ ինքն էլ ամաչելով պատասխանեց, որ չգիտի, քանի որ երբեք չի գնել դրանցից: Երբ ես ասացի, որ ուզում եմ նրան հյուրասիրել, տատիկը կարմրեց…սակայն 1 րոպե մտածելուց հետո, պատասխանեց, որ, հավանաբար, ամենահամեղը՝ շոկոլադե թխվածքն է կամ էկլերը:

Ես, բնականաբար, երկուսից էլ գնեցի, վերցրեցի նաև թեյ և հյուրասիրեցի տատիկին: Միայն տեսնեիք, թե որքան ուրախ էր նա, որքան շնորհակալ…Ավելի ուշ հասկացա, որ պետք էր էլի որևէ բան գնել նրա համար, սակայն ամեն ինչ արագ եղավ, էմոցիաներս այդ պահին շատ էին:

Ոչ մի հերոսություն չեմ տեսնում արածիս մեջ, պարզապես կիսվում եմ այս պատմությամբ, որպիսի սկսեմ բարության ալիք: ՉԷ որ այդ օրը ես լուրջ վնասներ չկրեցի, բայց օգնեցի մի խեղճ տատիկի: Կցանկանայի, որ այս ամենը լիներ շարունակական:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: