Այսօր շատ ծшնր ու նյшրդային զրույց ունեցա մեկի հետ․․․գնում եմ Ռուսաստան, մինչև աշուն ընտանիքիս էլ կտանեմ

Այսօր շատ ծшնր ու նյшրդային զրույց ունեցա մեկի հետ, որի ժամանակ հազիվ էի զսպում ինձ։
-Գնում եմ Ռուսաստան, մինչև աշուն ընտանիքիս էլ կտանեմ։
-Խի՞, ինչդ ա պակաս, երկրին ի՞նչ ա եղել, որ գնում ես։
— Ոնց ինչա եղել, ոնց նայում ես թուրքն եկել նստելա շնչներիս։
— Հա բայց դու չէիր ասու՞մ, որ ամսի 9-ի թուղթը մեր փրկության թուղթնա։

— Հա, էլի եմ ասում,
— Բա խի՞ ես գնում, էն էլ ընտանիքով,
— ․․․ դե մնամ ինչ անեմ․․․
— Բա ֆեյսով մարդկանց փորը թափում էիր, ով ասում էր փաստաթուղթը ոչ հայանպաստ է, կարելի էր ավելի նպաստավոր բան ստորագրել, բա ուր ես գնում, մնա , անելու բան ունես լիքը։ Երկիրը երկիր պիտի դարձնես, ու՞ր ես գնում, ու՞մն ես թողնում։ Ի՞նձ, որ հետո նորից վրես մուննաթ գաս, նախկին ու ներկա անե՞ս․․․

— Ինձ չի հետաքրքրում, սաղն էլ նույնն են, ես իմ երեխու ապագայի մասին եմ մտածում․․․
Ու ինքն ապագան տեսնում ա դրսում, բայց հաստատ մի օր հետա գալու, ավելի հզոր ու ուժեղ Հայաստանա հետ գալու․․․ Դուք գնացեք, մենք կմնանք, կդզենք, ամեն ինչ կանենք, որ ոտքի կանգնեք, բայց հետո ձեր գնալը չարդարացնենք հիվանդությամբ, ձեր հետևից ընկնելու մասին հեքիաթներով․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: